Reviews
Leave a comment

วัยเยาว์อันสิ้นสูญ

รีวิวหนังสือ : วัยเยาว์อันสิ้นสูญ

เขียน: วิลเลียม โกลดิ้ง

แปล: ต้องตา สุธรรมรังษี

สำนักพิมพ์ไลต์เฮาส์

เรื่องราวติดเกาะโดยมากมักจะแสดงภาพมนุษย์ผู้ชาญฉลาด ต่อสู้กับธรรมชาติด้วยวิธีการคิดแบบเป็นเหตุเป็นผลซึ่งได้รับมาจากสังคมที่พัฒนาแล้วข้างนอกเกาะ

แต่กับเรื่อง วัยเยาว์อันสิ้นสูญ หรือชื่อภาษาอังกฤษ Lord of the Flies (เจ้าแห่งแมลงวัน) นี้ ดูเหมือนผู้เขียนจะไม่ได้เน้นความสมจริงสมจังของเหตุการณ์ติดเกาะมากมายนัก เราแทบไม่เห็นการอธิบายอันละเอียดยิบว่าจะก่อสร้างเพิงที่อยู่อันแข็งแรงได้อย่างไร หรือพวกเขาพบเจอโรคภัยไข้เจ็บจากในป่าหรือขาดสารอาหารอย่างไรบ้าง แต่เรื่องราวกลับหนักหน่วงที่การดำเนินเรื่องซึ่งมีเด็กๆ เป็นตัวละครทั้งหมด

พวกเขาไม่ได้ต่อสู้กับธรรมชาติอันเป็นป่าเขาหรือทะเลกว้าง แต่ต่อสู้กับธรรมชาติของความเป็นมนุษย์ในตัวเอง… ซึ่งพวกเขาอาจรังเกียจเมื่อคราวเพิ่งเดินทางมาถึงเกาะและยังมีกลิ่นอายศิวิไลซ์หลงเหลือติดตัวอยู่

ในเรื่องนี้เราจะเห็นตัวละครหลักๆ 4 ตัว ต่างมีความหมกมุ่นกันไปคนละแบบ พวกเขาถูกขับให้กระทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ตามความเชื่อของตัวเอง และหลายๆ ครั้งก็ขัดกันจนวิวาทและเกิดเป็นสงครามประสาทขึ้น

“ราล์ฟ” เด็กชายตัวเอก ได้รับเลือกจากเด็กติดเกาะทั้งหลายให้เป็นหัวหน้าตั้งแต่เริ่มเรื่อง เพราะท่วงทีอันสง่าและรัศมีความเป็นผู้นำแบบประเทศพัฒนาแล้ว ตลอดเรื่องเขาเป็นผู้หมกมุ่นอยู่กับการก่อ “กองไฟ” เพื่อให้สัญญาณเรือเดินทะเลมากที่สุด เพราะนั่นเป็นวิธีเดียวที่จะเชื่อมต่อเขากลับไปยังความเจริญทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ

“หมูอ้วน” เด็กชายอ้วนกลม ขี้โรค หมกมุ่นกับคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ พร้อมทั้งอุปกรณ์ให้ไฟและแสงสว่างอย่างแว่นตาซึ่งเขามีเพียงคนเดียว แต่ขณะเดียวกัน หมูอ้วนก็อาจดูน่ารำคาญ เพราะต่อให้สิ่งที่เขาพูดจะฟังดูมีเหตุผลแค่ไหน แต่ความขี้โรคและไม่ลงมือทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันของเขาก็ทำให้คนอื่นไม่เชื่อถือ

“แจ็ค” เด็กชายผู้ทะยานอยากเป็นผู้นำแทนราล์ฟตั้งแต่เริ่ม หมกมุ่นกับการ “ล่า” และละเลยการก่อกองไฟเพราะเห็นว่าไม่มีประโยชน์เท่ากับการได้เนื้อหมูมาสวาปาม

“ไซมอน” เด็กชายเงียบขรึม ชอบปลีกวิเวกราวนักบวช เป็นคนเดียวที่แสวงหาความจริงเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดซึ่งเด็กทั้งเกาะพากันหวาดกลัวได้ แต่ชะตากรรมของคนประเภทนี้กลับไม่ดีนัก

ทั้งที่ผลไม้ก็มีให้ดำรงชีพเหลือเฟือ แต่สถานการณ์กลับค่อยๆ ปั่นป่วนวุ่นวายเพราะจิตใจของเด็กๆ เอง

ความกลัวว่าจะไม่ได้กลับบ้าน ความกลัวสัตว์ประหลาดลึกลับที่มีต้นตอมาจากเพียงความฝันของเด็กเล็กคนหนึ่ง ความกลัวว่าจะไม่ได้อยู่ในกลุ่มใหญ่ ฯลฯ

เมื่อมนุษย์พ่ายแพ้ต่อความหิว (หิวเนื้อสัตว์) และความกลัว การเลือกตั้งซึ่งเป็นตัวแทนของระบบที่มีเหตุมีผลจากโลกตะวันตกก็ถูกย่ำยี รวมไปถึงวิทยาศาสตร์ด้วย

ที่น่าตลกคือเราไม่แน่ใจว่าผู้เขียนคิดอย่างไรกับระบบตรรกะและความเป็นวิทยาศาสตร์ เพราะขณะที่หมูอ้วนรำพึงเสมอว่า “พวกผู้ใหญ่จะว่ายังไงนะ” กับพฤติกรรมกลายกลืนเป็นคนป่าของเด็กๆ แต่ข้างนอกเกาะนั้นก็คือแสงวูบวาบอันเกิดจากระเบิดสงครามซึ่ง “ผู้ใหญ่” ของพวกเขากำลังโจมตีกันอย่างไม่มีเหตุผลอยู่เช่นกัน

และบนเกาะนี้ แจ็ค ผู้แสดงออกเสมอว่าไม่เคยกลัว กลับสถาปนาความกลัวขึ้นมากดคนอื่นๆ เขาต่อยอดถักทอเรื่องสัตว์ประหลาดที่เขาไม่เคยเชื่อให้กลายเป็นดังศาสนาเพื่อกดคนอื่นให้ยอมตามและทำให้ตัวเองได้เปรียบราล์ฟ

ถึงแม้นิยายเรื่องนี้มักถูกนำไปวิเคราะห์ด้วยศัพท์แสงทางสังคมและปรัชญายากๆ (และจริงๆ ก็น่าสนใจมาก) แต่ผู้อ่านสามารถติดตามเนื้อเรื่องไปอย่างไม่สะดุด ความลุ้นระทึกและความหวาดระแวงต่อสัญชาติญาณดิบของเด็กๆ จะนำพาเราไปยังหน้าสุดท้ายได้ในเวลาเพียงไม่นาน

Share on FacebookGoogle+Tweet about this on TwitterEmail to someonePrint this page
Filed under: Reviews

by

Khing Amatyakul

ณัฐกานต์ อมาตยกุล

อดีตเด็กฝึกงานเวย์ ปัจจุบันเขียนงานในกลุ่มสารคดีอิสระสายลมและดูแลสำนักพิมพ์เล็กๆ ชื่อไจไจบุ๊คส์

khunning.wordpress.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *