News
Leave a comment

NYRB เจาะตลาดงานเขียนที่ถูกลืม

ปี 1882 อันโตน เชคอฟ เพิ่งเริ่มต้นวิชาชีพนักเขียนในวัย 22 ปี และยื่นต้นฉบับเรื่องสั้นมากมายให้กองเซนเซอร์ซึ่งสุดท้ายก็โดนปัดตก  เรื่องสั้นเหล่านี้ชื่อชุดว่า “The Prank” เรื่องเล่าเสียดสีที่ถูกเก็บเข้ากรุมานาน 130 ปี กระทั่งสำนักพิมพ์ New York Review of Books ตีพิมพ์ออกมาเมื่อปลายเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา

กล่าวได้ว่า NYRB ซึ่งแตกกิ่งมาจากนิตยสารวรรณกรรมชื่อเดียวกัน ได้ทำหน้าที่เฉพาะทาง นั่นคือการ “กู้คืนและฟื้นฟูงานเขียนภาษาอังกฤษและงานแปลต่างๆ ที่ถูกลืมหรือมองข้าม ทั้งงานเรื่องแต่งและสารคดี จากทั้งนักเขียนที่มีชื่อเสียงหรืออยู่ในซอกหลืบ”

ก่อนนี้ NYRB ก็เคยพิมพ์ “Drum-Taps” ของวอลต์ วิทแมน เพื่อเฉลิมฉลอง 150 ปีการสิ้นสุดสงครามกลางเมืองอเมริกา เป็นการกลับมาอีกครั้งหลังจากตีพิมพ์ครั้งแรกไปเมื่อปี 1865 นอกจากนี้สำนักพิมพ์ยังตีพิมพ์ซีรีส์ที่เกี่ยวข้องกับวรรณกรรมจีนภายใต้ชื่อ Calligrams รื้อฟื้นงานเขียนที่น่าสนใจในโลกตะวันออก รวมทั้งงานของ เฮนรี อดัมส์, คิงส์ลีย์ เอมิส, อีดิธ วอร์ตัน และอังกัส วิลสัน

สำนักพิมพ์ New York Review of Books ก่อตั้งเมื่อปี 1999 ในขณะที่สำนักพิมพ์ขนาดใหญ่ทั้งหลายเริ่มหันไปสนใจตีพิมพ์แต่หนังสือที่อยู่แนวหน้า และละเลยงานเขียนเก่าๆ ในแคตตาล็อกจนกระทั่งลิขสิทธิ์ของมันหลุดไปอย่างน่าเสียดาย

“เรากำลังเก็บกินผลไม้จากกิ่งที่โน้มต่ำ (เป็นสำนวน) เพียงแค่ไม่มีใครรู้ว่ามีผลไม้อยู่ตรงนั้น” เอดวิน แฟรงก์ บรรณาธิการสำนักพิมพ์กล่าว

เอียน บูรูมา นักเขียนในนิตยสารวรรณกรรม NYRB เสนอความเห็นว่า “เป็นเพราะสำนักพิมพ์พวกเขาเล็กและคล่องตัวกว่า จึงสามารถทำสิ่งที่สำนักพิมพ์ใหญ่ๆ มักไม่ทำกัน”

และเพราะความเกี่ยวดองที่มีกับนิตยสารวรรณกรรม บุคคลที่แนะนำหนังสือคลาสสิกน่าสนใจให้บรรณาธิการสำนักพิมพ์นำไปตีพิมพ์ก็มักจะวนเวียนอยู่ในหมู่คอลัมนิสต์ซึ่งเขียนอยู่ในนิตยสารอยู่แล้ว ก็เพราพวกเขาต้องคลุกคลีอยู่กับงานเขียนเหล่านั้นจนทะลุปรุโปร่ง เช่น การปรับปรุงงานเขียนเก่าเพื่อนำมาแนะนำในนิตยสาร และยังมีช่องทางให้นักอ่านได้แนะนำในเว็บไซต์ด้วย

แฟรงก์ บรรณาธิการกล่าวว่าสำนักพิมพ์ของเขาก็เหมือนร้านขายแผ่นเสียงไวนิลเล็กๆ ที่ยอดเยี่ยม หนังสือเองก็ไม่ต่างอะไรจากแผ่นไวนิล เพราะแต่ละเล่มมีรูปแบบตัวอักษรและการดีไซน์เฉพาะตัว ซึ่งผู้หลงใหลตัวหนังสือยังคงไม่เบื่อที่จะค้นขึ้นมาอ่าน

ในเมื่อการแข่งขันยอดขายกับสำนักพิมพ์ใหญ่อย่าง Penguin หรือ Random House ดูจะเกินตัวไป การกลับมาสร้างฐานแฟนคลับที่เหนียวแน่นให้กับสำนักพิมพ์ดูจะเข้าทีกว่า และในบางครั้งเมื่อโชคดีได้ขึ้นแท่นเบสเซลเลอร์ แนวคิดการดำเนินงานของสำนักพิมพ์ก็ยังเกาะเกี่ยวกับสุนทรียะมากกว่าด้านการขาย ทั้งนี้เพื่อรักษาฐานแฟนคลับเหล่านี้เอาไว้ไม่ให้หายหน้ากันไป

“ไม่ใช่ว่าไม่แสวงหาผลกำไร แน่นอนสิครับ มันต้องทำเงินได้ เราต้องคำนึงถึงด้านนี้ด้วยแน่ๆ” แฟรงก์กล่าว “แต่ข้อสำคัญคือมันต้องเป็นงานเขียนที่ดี อันนี้ต้องมาก่อน”

ที่มา: The New York Times
ภาพ: 
Yana Paskova สำหรับ The New York Times

Share on FacebookGoogle+Tweet about this on TwitterEmail to someonePrint this page
Filed under: News

by

Khing Amatyakul

ณัฐกานต์ อมาตยกุล อดีตเด็กฝึกงานเวย์ ปัจจุบันเขียนงานในกลุ่มสารคดีอิสระสายลมและดูแลสำนักพิมพ์เล็กๆ ชื่อไจไจบุ๊คส์ khunning.wordpress.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *